Bilgi Evi

NOKTANIN SONSUZLUĞU.1. Alem ancak ilimle anlasılabilir. Ilim arttıkça da âlemler degisir ve çogalır. Iste biz bu ayrı ayrı âlemleri süratle bir noktada toplayabildigimizde insan oluruz." "Âhiret âlemi diye bahsedilen insanın düsünceleridir ve kisi bu âlemde hangi düsüncelerle yasıyorsa gittigi âlemde de o düsüncelerle yasayacaktır." "Kâinat bir noktadan ibaret iken kalem bu noktayı uzatıp harfleri, o harflerden kelimeleri yazmıstır. Her kelimeye birer isim, her isme de ayrı bir huy verildigi için dagdagalar çogalmıstır. Eger insan cümleyi bir noktada toplayabilirse geriye ne kâinat, ne de onun dagdagaları kalır." Herseyin bir baslangıcı, bir de sonu vardır. Eger bu baslangıç ve son aynı noktada birlesiyorsa o birlesme noktası esas, gerisi teferruattır. Kâinat da bu kuralın dısında degildir. Onun da bir baslangıcı vardır. Iste “Nokta-yı Kübra” diye kabul edilen o baslangıç noktasına “Allah” denir. Allah’ın varlıgının en kesin delili, kâinatın m...

Neye inanırsanız onu yaşarsınız? Hayatta iki büyük zehir olduğunu gördüm bunlardan en ölümcülü inançtır ikincisi de şüphe. Yaşamdaki duruşumda Allah ın bir lütfu olarak bu iki ölümcül iksirden içmeden bugünlere gelmeyi başardım. O sebepledir ki İman ettiğime İman ettim. Sıradan ortalama bir insanın bu yaşam oyununda Egoist oluşunda temelleri atarken ki eksikliği mevcuttur. Ego kişiyi bir noktada s abitleyen benliğini inşa etmesinde kullandığı bilgi birikimidir. Egoistlik ise bu yapıyı bir güç merkezine dönüştürme ve diğerlerini geçme ya da altetmede kullandığı silahtır bunun gücü de kişinin mevkine bağlı olarak değişecektir. Ortalama bir insan yaşama başladığında inanç sillesinden bir ya da birden fazla bilgiyi alır ve bunun üstünde düşünmez ise ya da karşısına çıkan bu durumu es geçerse tekrar karşısına çıkar ve yine kendinde bir merak uyandırmazsa sıradanlaşır bilinçaltı onu gerçeklik gibi algılamaya başlar ve zamanla tüm yaşam deneyimlerinde gelişir büyür ve iman noktasında bir ...

TEVRAT ON EMİR İLK KURAL; KARŞIMDA BAŞKA İLAHLARIN OLMAYACAK; KURAN I KERİM ;.LA İLAHE İLLALLAH – ALLAH TAN BAŞKA İLAH YOKTUR. İNCİL-Buyrukların en önemlisi hangisidir?» diye sordu. mar.12:29 yas.6:4-5 İsa şöyle karşılık verdi: «En önemlisi şudur: `Dinle, ey İsrail! TANRINIZ RAB TEK RAB'DİR. mar.12:30 Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.' mar.12:31 lev.19:18 İkincisi de şudur: `Komşunu kendin gibi seveceksin.' Bunlardan daha büyük buyruk yoktur.» Rab kendinden başkasını kendine ilah edinmeni istemiyor neden? Yaşam İnsana maymundan farklı bir kimlik vermiştir, maymunlar zekadan çok taklit yoluyla iletişim kuran varlıklardır. Bir İnsanın zeka sahibi olabilmesi için kendini uyumlaması gereken tek İlah, o şekli ve sınırı belli olmayan gözümüzün görebildiği ve göremediği herşeyin üzerinde hüküm süren sınırsızlıktır. Kişi aşk denen duyguya işte bu mucizeye hayranlık duyduğunda sahip olabilir. Çünkü aşk sınırı o...

27-) Eğer Allâh, kullarının yaşam gıdalarını yayıp genişletseydi, arzda elbette azarlardı! Ne var ki dilediğini bir ölçü ile indirir... Muhakkak ki O, kullarında Habiyr`dir, Basıyr`dir. 42.ŞURA SÜRESİ Yaşam gıdası İlim olarak düşünüldüğünde ki kuşkusuz insanın besine de ihtiyacı vardır ancak Kuran ın 7 mana ile manalandırıldığı hakikatini düşündüğümüzde ve gerçek yaşamın insana yaraşır bir nitelikte olması için ona bahşedilen gıdanın ilim ve kabiliyet olduğu açıktır.Neden beynimizin %100 ünü kullanamamaktayız sorusunun cevabını bu sure ile anlayabiliriz. Bizden önce yaşayıp yok olmuş kavimlerin bizden daha ileri düzeyde beyinsel gelişimleri olduğunu görebiliriz sadece Mısır Piramitleri değil benzersiz açıklanamayan sayısız soru işaretlerimiz var. Ancak bize ulaştırılan kısıtlı bilgi mevcuttur ve bizler de şu anki evrimimizle bu soruların cevabını bulamamaktayız. Bilim adamlarının da ispat ettiği üzere beynimizin küçük bir alanını kullanabiliyoruz ve ortalama bir insan eğitimli...

İnsanın nefsini bilmesi ile başlayan bir serüven özgürlük. Kişinin bu bilme aşamasına gelmeden yaşama dair anlayış oluşturması ve barışçıl bir ruhaniyet içinde her insanın fıtratını anlayıp saygı ile kuşatması ve karşısındaki kişinin sevgisine nail olması mümkün değildir. İnsanın kendi nefsini bilmesinin önünde çok büyük engeller var yaşadığımız zaman diliminde, bunun en öz sebebinin sevginin yanlış temeller üzerine kurulmuş olduğunu söyleyebiliriz. Sevgi denen öz çağımız anlayışında daha ileri ve nitelikli bir seviyede olmalıydı ancak yaşamın çarpıklığı ters etki yaratarak temelleri sarsmış ve enkaz görünümlü insanlarla çevrili toplumsal yapılar oluşturmuştur. Kişinin bu hastalıklı yapıdan kurtulup kendi nefsini tanıması ve kendi dünyasını çevreleyen gerçeklikte yaşaması mucize kelimesiyle tabir edilebilir. Bu gerçekliği aşmanın ve kendi benliğini sahiplenmenin engelleri sayılamayacak kadar çoktur ancak genel bir tanımlama yapılacak olursa; kişi önce ailesini anlamalı ve aşmalıdı...

Beyinden geçen düşünceler bize mi ait? İnsan benlik zannından akıp geçen düşünceleri sahiplenir ve onları kendi parçasına dönüştürür, zamanla aklından geçenleri iyi mi kötü mü olduğuna bile dikkat etmeksizin o düşüncelerin sahibi gibi bir misyona bürünür ve düşüncelerin şekil verdiği bir benlik yaratır. Kişinin Kuran da bahsedilen ve kati suretle uzak durmasını emir ettiği benlik zannı bir çok şekilde oluşur düşünce sadece bunlardan biridir. Kişi bir iş yaşamında öğretmen olur ve kişiliğine öğretmen benliği ekler, kişi anne olur ve annelik benliğini ekler, kişi her ne öğrenirse ve iyi yaptığına inanırsa onun benliğini kendine mal ederek o kalıplarda yaşamaya başlar ve işte bu yaşamdaki Teklikten kendini ayırdığı ve ikilik yarattığı an olur. Yaşamını bu ikilik üzerine şekillendiren bireyin Tekliğin İlimini farketmesine imkan yoktur, bölünmüşlük kişiyi farklı ızdıraplarla şekillendirir asla mutluluk yakalanmaz ve gerçeklikten farklı bir düzleme dönüşür yaşam. Doğru olan odur ki i...

Ne zormuş Farkındalık; Saygı ve Sevginin hikaye olduğu düzenlerde.... https://www.youtube.com/watch?v=82dZzBZ_x2c

https://www.youtube.com/watch?v=HR-kh4U0taQ Siz İnsandan açığa çıkan BİLİNCİ takip edin! Sevgi Tama

“ben senin gibiyim, ey gece, karanlık ve çıplak; hayallerimin ötesinde yanan patikada yürürüm ve ne zaman ayağım toprağa dokunsa oradan dev bir meşe ağacı çıkar” “yo, sen benim gibi değilsin, ey deli; çünkü sen hala kumda bıraktığın ayak izlerinin ne kadar büyük olduğunu görmek için arkana bakarsın” “ben senin gibiyim, ey gece, sessiz ve derin; ve yalnızlığımın ortasında bir beşikte bir tanrıça yatar ve cennet’te doğan yalnızlığımda cehennem’e dokunur” “yo, sen benim gibi değilsin, ey deli; çünkü sen hala acı karşısında ürperirsin ve uçurumun şarkısı seni korkutur” “ben senin gibiyim, ey gece, vahşi ve korkunç; çünkü kulaklarım mağlup ulusların çığlıkları ve yitirilmiş toprakların iç çekişleriyle doludur” “yo, sen benim gibi değilsin, ey deli; çünkü sen hala kendi cüce benliğini kendine yoldaş alırsın ve dev benliğinle dost olamazsın” “ben senin gibiyim, ey gece, acımasız ve korkutucu; çünkü bağrım denizde yanan gemilerle tutuşur ve dudaklarım ölen savaşçıların kanıyla...