Bilgi Evi

İnsan oyunlarında en tiksindiğin KAHPELİK terimiyle tabir edilendir. Kişinin arkasından oyun oynamak tabiriyle ilk defa üniversitede bilinç düzeyi ortalama olan bir arkadaşım aracılığı ile tanıştım. Ben insanların yalana baş vurmalarını bile cehalet olarak görüyor ve anlayamıyordum çünkü ben yalanı anladığımdan benim anladığım bir şeyi yapan insan bunu yaparken acaba bana birşey mi anlatmaya çalışıyor diyerek onun çok zeki olduğundan böyle bir şey yaptığını düşünüyor nerede yanlış yaptım diye düşünüyor saatlerce kafa yoruyor ama cevabını bulamıyordum ancak bir insanın hep yüzüne güldüğü arkadaşının arkasından plan ve programlar yapıp ona sahte tavır sergileyip onun onurunu incitecek yaklaşımda bulunmasını dehşetle karşıladım ve bunu da anlamaya çalıştım. Bu oyunlara davet edilip katılmadığım için onların bana oynadığı oyunlara maruz kaldım ve onların yüzünden mert ve sözü özü bir içi dışı bir olmak zorunda kaldım, yaşamın benim incelikli düşünme sistemime ve kendi içimde olan ...

14-) Bedevîler (kabileler - aşiretler hâlinde şartlanmalarla cahilce yaşayanlar): "İman ettik" dediler... De ki: "İman etmediniz! Fakat `müslüman olduk` deyin! İman henüz bilincinizde açıklık kazanıp yerleşmemiştir! Eğer itaat ederseniz Allâh`a ve Rasûlüne, (Allâh) çalışmalarınızdan hiçbir şey eksiltmez... Muhakkak ki Allâh Ğafûr`dur, Rahıym`dir." Hucurat Sure si Burada çok net anlatıldığı üzere, insanların şartlanmalar halinde bir arada yaşamaları iman etmiş olmadıklarının ispatıdır. Her kim bildiklerini içinde yaşadığı insanların ona gösterdiği yolda görüp algılıyor ve buna uygun yaşıyorsa bu o kişiyi müslüman yapıyor ama iman sahibi yapmıyor çünkü iman kesinlikle Allah ile kişinin kendine olan samimiyeti ve keşfe çıkması ile algılanan bir gerçekliktir onun dışında olan öğrenim kişiyi belli bir kalıp içinde iyi niyetli ancak algıları açılmamış olarak yaşamaya mahkum eden diğer surelerde ölü olarak nitelendirilen insan şeklidir. İşte bu ölü olan yani imanını ka...

Yaşam oyunlarında kalıcı yer edinememişleri arar Hurdacının gözleri, dönüştürülebilir ve geçirdiği ömür içinde aldığı şekilden başka bir şekilde yeniden yaşama değer katabilen ve yaşam sahnesinde başka bir oyunda yer almasına vesile olabilecek yeni bir düzende ihtiyaç olana bakar arşınladığı yollarda...Arayış bu ya kimsenin gözüne ilişmeyen o çürümeye ve doğanın amansız gel-gitlerinde bir parçasını göstermeyi başarabilenlere ilişir gözleri...Hurdacı kişinin gözlerinde ışık olan onu evinden dışarı fırlatıp atan için eziyetti bir zamanlar ya da teşekkürlerini sundu bir devre paylaştığı zamanlara, ama yalnızlığa itilen ve artık değer görmeyen olmuştu Hurdacının gözünden yansıyan ışıkla ısınıncaya dek...Nasıl ki ekmek yapmadan önce kabını temizlersek Hurdacı da öyle bakımını yapar tahribatın zararlarında ayrıştırır, teker teker sınıflarına ayırır şeklin içinde hiçliğe atılanı...Hurdacı bugün kokusuna dayanamadığımız asla kafamızı çevirip bakmayacağımız yerlerde iz sürer çoğu zama...

Sözcüklerin hikaye olduğu yerden; ''esaretin dilin olduğunda ulaşmayacaktır sözlerim'', denemek güzel şey, önyargısız, seçmeden katıldığında yaşam senaryosuna, her sözcükten sana uzanan bin bir rolde yer aldığında, üzmez insanı sözcüklerin hikaye olduğu yerden, niyetin baki olduğu düzenden sesleniyorum, ne kadar içtense sözcüklerim o kadar değerli olurlar biliyorum, çünkü hepiniz buradasınız, kimliklerinizi ve yaşamın size verdiği rolleri, şekilleri attığınızda, hep benimlesiniz yalnızlığınızda, şarkılarınızda. Geriye pek bakmayı sevmesem de size geçmişin birikiminden başka ne sunabilirim? Gelecek dediğimiz sadece şu an, her ne kadar binlerce yılın iyi kötü sözünün temsilcisi de olsa 2012 bizim geleceğimiz değil mi, ne kadar sahipsek an' ımıza o kadar sahibiyiz yaşamın, belki binlerce yıl önce söylenen sözlerin esaretindeyiz belki de güzel hayallerle süslediğimiz yeni başlangıçların...Korkarım sevgi öldü, dünya iyi niyet besleyebilceğimiz ve teslimiyetle ...

Cehaletin ızdırabının bedelini ödettin bana, acıyla inleyen sesimle alay ettin hesap sorduğumda, sevgi girişimim di dürüstlüğümle sunduğum sözcüklerim, izin vermedi duvarların her defasında, ben çarptıkça acıyla kükredikçe sen daha güçlü hissettin kendini, zulmunun bedelini ödeyen bu canın değeri ulaşmadı benliğine, asla vazgeçmedim senden, anladım çok net, görmüyordu gözlerin, affedip affedip yeniden denedim, atmadım sonsuz karanlığa hesaplaşmadan, mazoşist oldum senin zalimliğine boyun eğerken, kahkaham acılarım oldu, en yüce değerlerim çalındı benden, baş edemedi sevgimle cehalet, vazgeçmeyen hakikat ürküttü her baktığında gözümden, titredin karşımda diye üzüldüm çünkü ben seni çok sevdim asla seni üzmek ürkütmek istemedim sevgimin büyüklüğünde, ama saygı istedim kendime ait yaşamımda, kendi kararlarımda kendi rolü olan olmak istedim, ondan çıktım karşına, savaşımın kutsallığı ulaşmadı göz yaşlarımdan, zayıf sandın küçük gördün aklımla alay ettin, çok söz koydun önüme, aşmak için...